Zoals gezegd deden we vandaag opnieuw een rondrit.
Deze keer hadden we ook voor ontbijt gezorgd, dat konden ze ons al niet meer afpakken.

De eerste stop was een arena waar men vroeger olifanten met tijgers liet vechten. Omdat de olifanten een bepaalde Keizerlijke betekenis hadden en ze dus wilden dat zij wonnen lieten ze de tijgers starten met nadeel (zonder klauwen, afgezaagde tanden,…). Met andere woorden, de olifanten wonnen altijd onder goedkeurend oog van de keizer.

Toen we er aankwamen was de arena gesloten, we liepen er rond en hadden veel bekijks door de omwonenden. Bjorn besloot, tot tegenzin van de gids, over het hek te klimmen. Chris had dan weer gezien dat de poort wel te openen was omdat het slot al eens was doorgezaagd. De gids had intussen gecheckt bij de bevolking en vond alles uiteindelijk wel oke. Het was best een coole plaats om rond te lopen.

Daarna stopten we in een stadje waar ze de typische wierrookstokjes maken. Uiteraard werden we uitgenodigd er zelf ook eentje te proberen & kregen we alle soorten geuren onder onze neus geschoven. Het waren kleurrijke taferelen, al die wierrookstokjes bijeen.

Vervolgens kwam een stop waar Bjorn al even naar uitkeek. In het jaar 2004 bouwden ze een heus waterpark dat uiteindelijk veel minder bezoekers kreeg dan gehoopt. Daarom sloot het in 2010 alweer de deuren & zoals wel al meer gebeurt in Azië blijft het gewoon bestaan en neemt de natuur over. Ondertussen is het een soort urbex hotspot geworden.
Mooie omgeving en tof om in rond te lopen! Echt een geweldige plek.

We dronken ter plaatse ook nog een lekker vers ananassapje, waar de kindjes om zouden gevochten hebben.

Als laatste stond ‘An Bang Cemetery – Ghost Town’ op de planning. Maar ondertussen had iedereen honger. We stopten onderweg voor een broodje, het mevrouwtje achter de toog begreep geen woord Engels, Jens nam de boel zelf in handen en ging achter de toonbank staan om uit te leggen wat hij wou. Ik deed bijna in mijn broek van het lachen.

De cemetery is eigenlijk gewoon een kerkhof, maar heel speciaal omdat het zo buitensporig grote grafzerken zijn. Veel families van het An Bang dorp zijn verhuisd richting Verenigde Staten, Canada of Europa maar blijven geld sturen naar het thuisfront. Omdat voorouders enorm belangrijk zijn voor Vietnamezen, investeren ze enorm veel in de begraafplaatsen van hun familieleden. Soms zijn het heuse paleizen die ze opgetrokken hebben. Echt een hele maffe plek, de site is echt enorm.

We aten typisch eten van de stad Hué & het heeft zeker gesmaakt!

Om de kindjes nog even te belonen trokken we naar een plaatselijke ‘kermis’. Een soort van speeltuin met een vaste toegangsprijs, waar heel wat te beleven viel. Met de banden naar beneden glijden was toch wel de favoriet. Ellie sprong op en neer van contentement. Echt schattig om te zien.

Het jong volk trok dan nog even terug naar de stad voor enkele biertjes terwijl de kindjes en de oudjes in hun bedje lagen.

Morgen staat een van de grotere reisdagen op het programma, maar ook die proberen we interessant te houden!